Planujesz wyjazd w te okolice? Proponujemy tanie noclegi!
|
Parowozy tej serii są jednymi z najchętniej fotografowanch.Z końcem lat 40. XX wieku zaistniała potrzeba modernizacji taboru. Parowozy serii Ol 49 miały zastąpić pochodzace z lat 1907-1923 serie Ok1 i Ok22-stanowiące podstawę trakcji pasażerskiej PKP. Parowozy wymienionych serii prowadząc różne składy w zadawalający sposób wywiązywały się ze swych zadań jednak mała moc tych maszyn kazała myśleć o następcy. W stosunku do nich, nowy produkt jakim były lokomotywy serii Ol49 zachował niezmienione parametry eksploatacyjne. Znaczne różnice występowały jednak np. w zdecydowanie nowocześniejszej konstrukcji kotła, zbudowanego z wykorzystaniem doświadczeń zebranych przy budowie i eksploatacji lokomotyw serii Pt47, Ty45 i Ty246. Zastosowane rozwiązania znacznie ułatwiły pracę drużynie parowozowej, jednakże wg. niektórych awaryjność serii Ol49 była większa niż przedwojennych lokomotyw serii Ok1. W latach 1951-1655 dla PKP zbudowano 112 egzemplarzy, ponadt o 4egzemplarze trafiły do Korei Północnej.
W miarę eksploatacji i kolejnych napraw (remontów) zmieniał się wygląd lokomtywy. Zmieniono inżektory i rozmieszczenie zaworów zasilającyh. Zamontowano nowy zestaw reflektorów, wraz z charakterystycznym dla PKP, trzecim reflektorem na drzwiach dymnicy*. Zamontowano instalację SHP (SamoczynneHamowaniePociągu), lemieszowe odgarniacze z przodu parowozu. Tendry otrzymały łożyska toczne lub nowe wózki typu 2XT stosowane również w wagonach towarowych. Kształtne, tłoczone drzwi dymnicy zastępowano płaskimi**. Lokomotywy tej serii zaczęto malować na czarno***, inne malowanie było wynikiem inwencji drużyny parowozowej.
Seria Ol49 znalazła się na stanie wszystkich DOKP. Obsługiwały pociągi pasażerskie, dalekobieżne i miejscowe, również na liniach o słabszej nawierzchni. W 1958 roku pojawiły się w Olsztynie, gdzie począwszy od 1965 roku 12 z nich przystosowano do opalania mazutem. Były to jedyne lokomotywy pasażerskie na PKP przystosowane do tego sposobu opalania. Wszystkie maszyny pracowały bardzo intensywnie, miesięczne przebiegi przekraczały często 9000km. Regułą było znaczne przekraczanie dopuszczalnych norm, co doprowadziło do czterech tragicznych wypadków. W ten sposób skasowano: Ol49-94, Ol49-30, Ol49-101 i Ol49-62. Większość maszyn wycofano z eksploatacji na przełomie lat 1980tych i 1990tych.
Prezentowane lokomotywy (Ol 49-44 i 100) pracowały w Parowozowni w Przeworsku prowadząc składy na odcinku Przeworsk-Bełżec (do XII 1990 roku, kiedy zastapiono je serią SP42). Z Przeworska parowozy trafiły do Skansenu, gdzie Ol49-100jest w utrzymywana w pełnej sprawności a Ol49-44jest nieczynnym eksponatem.
*W prezentowanych egzemplarzach nie ma trzecego, górnego reflektora.
**Lokomotywa Ol 49-44 ma oryginalną wypukłą osłone, natomiast Ol 49-100 ma wersją płaską.
***Zarówno Ol49-44 (1952 rok) jak i Ol49-100 (1954 rok) występuje w zielono-czarnych barwach.
Dane techniczne:
Moc: 1290 km
Średnica cylindrów: 500 mm
Skok tłoka: 630 mm
Średnica kół napędowych: 1750 mm
Średnica kół tocznych: 850 mm
Nadciśnienie w kotle: 16 at
Powierzchnia rusztu:3,7 m2
Masa pustej: 75,1 t
Masa służbowa: 82,9 t
Nacisk osi napędowych:17,4 t
Siła pociągowa: 9600 kG
Prędkość maksymalna: 100 km/h
Tender serii 25D49
Pojemność skrzyni wodnej: 25,0 m3
Pojemność skrzyni węglowej: 12,0 t
Masa w stanie próżnym: 25,0 t
Masa w stanie służbowym: 62,0 t
Zobacz więcej:
|
Ol49-100 z pociągiem osobowym nr 23419 na stacji Lezajsk. Maj'1988.
Fot.: Maciej Czapkiewicz
Ol49-100 w Wolsztynie-Parada Parowozów 1.V.1999 rok.
Fot.: Wojciech Lis
Ol49-100 w Skansenie w Chabówce
Ol49-44 zachowana jako eksponat
|
