W latach 1914-1919 zbudowano ponad 500 sztuk tych niezbyt udanych tendrzaków. Pomimo dużej siły pociągowej parowóz był źle wyważony i bardzo awaryjny. Posiadał cztery połączone ze sobą skrzynie wodne: dwie boczne, trzecią, małą nad osią toczną i czwartą nad I i II osią wiązaną. Parowóz mógł ciągnąć po poziomym torze składy o masie 2070 ton z prędkością 40 km/h-rozwijał moc 1000KM. W okresie międzywojennym na PKP eksploatowano 27 parowozów tej serii, również na liniach górskich do czasu zastąpienie przez serię OKz32.
Dane techniczne:
Największa dopuszczalna prędkość konstrukcyjna: 65 km/h Średnica cylindrów: 600 mm Skok tłoka: 660 mm Powierzchnia rusztu: 2,56 m2 Średnica kół napędnych: 1350 mm Średnica kół tocznych: 1000 mm Całkowity cieżar lokomotywy w stanie służbowym: 97,6t Najmniejszy dopuszczalny promień łuku: 120 m
